Η ευθύνη κάθε προπονητή παιδιών...
Γυρνώντας τη σκέψη μου χρόνια πριν, θυμάμαι ένα μικρό παιδάκι να παίζει με μια μπάλα, σε μια αυλή ενός σχολείου. Αυλή στρωμένη με χώμα, με πολλές πέτρες και ανωμαλίες στο έδαφος, εμπόδια που σε ανάγκαζαν να αποκτάς μια ειδική σχέση με τη μπάλα. Βλέπω επίσης, αυτό το παιδάκι να χτυπά με επιμονή μια μπάλα, ατέλειωτες ώρες σε ένα τοίχο… Θυμάμαι πόσες σκέψεις και εικόνες φανταστικές, δημιουργούσε στο μυαλό του, αυτές τις ώρες που απέναντι σε ένα τοίχο ή ανάμεσα στις πέτρες και τα δέντρα... Η μπάλα ήταν όλος ο κόσμος του. Φανταστικός και πραγματικός!
Στην αυλή του δημοτικού σχολείου για πολλά χρόνια, με τον καλό μου φίλο Δημήτρη, εκτός από τα ατελείωτα ‘’διπλά’’ ανάμεσα στις γειτονιές, τις τάξεις, τις ηλικίες, τις ομάδες που υποστηρίζαμε, παίζαμε συνεχώς μορφές 1vs1, με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Και όταν βράδιαζε ή το χειμώνα που έβρεχε που έπρεπε να μείνω μέσα, είχα τον τοίχο μου!
Όταν μεγάλωσα και ασχολήθηκα με την προπονητική, συνειδητοποίησα πως μέσα σε αυτό το δωμάτιο η τεχνική, η ταχύτητα αντίδρασης και η αντίληψή μου βελτιώθηκαν πολύ. Η συναρμογή μου σε αυτή την αυλή με τις λακκούβες και τις πέτρες, κάθε μέρα έπαιρνε ερεθίσματα βελτίωσης. Το παιχνίδι με το Δημήτρη, μου έδωσε κάθε μορφή ατομικής αμυντικής και επιθετικής τακτικής. Τα ‘’διπλάκια’’ με μεγαλύτερα παιδιά, κίνητρο να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο! Να τα φτάσω, να γίνω ισάξιος, αποδεκτός! Όταν τα μεγαλύτερα παιδιά διάλεγαν έναν μικρότερο, να συμπληρώσει τις ομάδες τους, ήταν η στιγμή του θριάμβου!
